Wednesday, August 29, 2012

കൂട്ടുകാരിയോ കൂടപ്പിറപ്പോ കണ്‍കണ്ട ദൈവമോ?




നമ്മുടെ സൌഹൃദത്തിന്‍ നിദാനം-
അജ്ഞാതം അന്നും ഇന്നും....

ഓര്‍ത്തെടുക്കാനാവുന്നില്ല....
കൂട്ടുകൂടിയൊരാ സന്ധ്യായാമം...

ഇഴപിരിഞ്ഞു പോകുന്നു സ്മൃതികള്‍...
ബന്ധിപ്പിയ്ക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു ഞാനും...

എന്നോര്‍മകളില്‍ എന്നും
നീയുണ്ടെന്നതാണ് നേര്....

എന്നിലെ തെറ്റിനും ശരിയ്ക്കും-
അളവുകോല്‍ വച്ചില്ല നീ...

എന്നെ ഞാനാക്കിയ പ്രകൃതിയും
പ്രപഞ്ചവും നീ തന്നെ...

കലഹിച്ചിരുന്നു നിന്നോട് പലപ്പോഴുമെങ്കിലും-
വിലയം പ്രാപിച്ചു ഞാന്‍ നിന്നില്‍ നിത്യവും...

ചിന്തകള്‍ ചെളി ചാലിച്ച എന്നെ-
കറയറ്റതാക്കിയതും നിന്നിലെ നൈപുണ്യം...

നിന്റെ കണ്ണനെ അപഹരിച്ചു ഞാനെങ്കിലും-
നൊമ്പരപ്പെടുത്തിയില്ല തെല്ലും നീയെന്നെ...

സ്വന്തമായതെല്ലാം വിട്ടു കൊടുത്ത്-
ആത്മ സമര്‍പ്പണത്തിന്‍ പാഠങ്ങള്‍-
ചൊല്ലിത്തന്ന നീയെനിക്ക്-
കൂട്ടുകാരിയോ കൂടപ്പിറപ്പോ കണ്‍കണ്ട ദൈവമോ?

Sunday, August 5, 2012

എന്റെ വീട്

പഴകി ദ്രവിച്ച്, നിറം മങ്ങിയ പൂമുഖപ്പടി
കടന്നെത്തുമ്പോള്‍ എന്‍ സാമ്രാജ്യമായി.
എന്റെ മാത്രം .... അല്ലേയല്ല..,
ഞാനെന്നും സ്നേഹിക്കുന്ന-
എന്റേതും കൂടിയായ വീട്.

കണ്ടുവോ ഞാന്‍ തുളസിത്തറയിലെ-
മണ്‍ചെരാതിന്‍ തിരിയണഞ്ഞിരിക്കുന്നത്-
ഏതോ മഹാദുരന്തത്തിന്‍ മുന്നോടിയെന്നോണം,

തുളസിയോ കരിഞ്ഞുണങ്ങി തന്‍-
 നിസ്സഹായതയില്‍ വിലപിക്കുന്നുവോ?
വാടിക്കരിഞ്ഞു മൃതി കാത്തു കിടക്കുന്ന-
ചെടികള്‍ രാമനാമമോ ജപ്പിക്കുന്നത്,
ശാപമോക്ഷം നേടി ജീവന്‍മുക്തിയടയാന്‍?

തെറ്റിയും അരളിയും പാരിജാതവും,
 എന്തിന് പറയുന്നു, ജമന്തി പോലും-
 ഒരിറ്റു ജലത്തിനായി കേഴുന്നു.

മുറ്റത്തെ മാവും ഇലകൊഴിഞ്ഞു,
സ്വയം കീഴടങ്ങി,
മരണത്തിനായി കാതോര്‍ക്കുന്നു.

തുളസീ വരണമാല്യമണിഞ്ഞു-
 കുസൃതി കളിയ്ക്കാന്‍ ഇനി-
 യൊരു ബാല്യം തനിയ്ക്കില്ലെന്ന്,
പൂജാമുറിയിലെ കണ്ണനും തിരിച്ചറിഞ്ഞുവോ?

നാമജപത്താല്‍ മുഖരിതമാകാന്‍
കൊതിച്ചിരുന്ന ചുവരുകളും-
മാറാല തന്‍ ഒളിത്താവളത്തില്‍-
മൌനം പൂണ്ടിരിക്കുന്നുവോ?

മഹാഭാരതവും, രാമായണവും,
ദേവീഭാഗവതവും,ശിവപുരാണവും
പരാതിപ്പെട്ടി തുറക്കുന്നു,
" ഈ ചിതല്‍പ്പുറ്റില്‍ നിന്ന്
 ഞങ്ങളെ വേര്‍പെടുത്തൂ.. "

ക്ലാവ് പിടിച്ച നിലവിളക്കോ
ദേവനോട് മന്ത്രിക്കുന്നു,
"നീയുമെന്നെ മറന്നോ കണ്ണാ? "

പിന്നെയും അകത്തേയ്ക്ക് കടക്കാന്‍ നിര്‍വ്വാഹമില്ലാതെ,
മരവിച്ചുറഞ്ഞ പാദങ്ങള്‍  പിന്‍വലിയുമ്പോള്‍
അമ്മയുടെ നേര്‍ത്ത തേങ്ങല്‍ പിന്‍വിളിയായോ?