Sunday, June 17, 2012

kunjippennu

'മാതപിതാഗുരുര്‍ദൈവം'  എന്ന ധര്‍മ്മത്തെ തുലോം കാറ്റില്‍ പറത്തി മാനുഷിക മൂല്യങ്ങള്‍ പാടെ മറന്ന്  ദൈവത്തിന്റെ സ്വന്തം നാട് ഇന്ന് ചെകുത്താന്മാരുടെ താവളമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. മൃഗതുല്യമായ കാമവികാരങ്ങള്‍ കാരണം ബന്ധങ്ങളുടെ  ഛന്ദസ്സ് മാത്രമല്ല പവിത്രതയും ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുന്നുണ്ട്. അതിനു അടിമപ്പെട്ട് അവന്‍ അമ്മയെയും സഹോദരിയയെയും പോലും അവന്റെ വികാരങ്ങളടക്കാന്‍ കളിക്കോപ്പുകളാക്കി മാറ്റുന്നു. 

ശാരീരികവും മാനസികവും ആത്മീയവും ബൌദ്ധികവുമായ ഉത്തമാംശങ്ങളുടെ ആവിഷ്കാരമാണ് വിദ്യാഭ്യാസം എന്നാണല്ലോ വയ്പ്. വിജ്ഞാനഭിവൃദ്ധി ഏറി സര്‍വ്വക്ന്ജന്‍ ആയി തിരിച്ചറിവ് നഷ്ടപ്പെട്ട ഇന്നത്തെ തലമുറയിലെ മനുഷ്യന്‍ അധമനായി മാറുന്നു. ബന്ധങ്ങളുടെ വൈശിഷ്ട്യത്തെ ദൈവതുല്യമായി കണ്ടിരുന്ന പഴയ തലമുറയെ നാം പലപ്പോഴും മറന്നുപോകുന്നു. ആര്‍ഷഭാരതസംസ്കാരം  പകര്‍ന്നു നല്‍കിയ ഋഷിവര്യന്മാരുടെ പിന്മുറക്കാരായ ആ പഴയ തലമുറ  എപ്പോഴും മുതിര്‍ന്നവരെ ആരാധിക്കുകയും ബഹുമാനിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ആ തലമുറയിലൂടെ യാത്ര ചെയ്ത് സാമുഹികമായ അപഗ്രഥനം നടത്തി പുതിയ തലമുറയിലേക്കു വെളിച്ചം വീശുന്ന ഒരു രീതിയാണ് ഈ കഥയില്‍ അവലംബിച്ചിട്ടുള്ളത്. മദ്യത്തിന്റെയും മയക്കുമരുന്നിന്റെയും മദിരാഷിയുടെയും ലഹരിയിലമര്‍ന്ന ധാര്‍മികച്യുതി സംഭവിച്ച സങ്കുചിതചിന്താഗതിയുള്ള  യുവതലമുറയെ തച്ചുടച്ച് ജീവിതത്തിന്റെ ഗന്ധവും മൂല്യങ്ങളും നെഞ്ചോടു ചേര്‍ക്കുന്ന ഒരു പുതിയ തലമുറയെ വാര്‍ത്തെടുക്കേണ്ട സമയം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു. അതിലേക്കുള്ള ഒരു സാമുഹിക പ്രതിബധതായാണ് ഈ കഥ. വിശപ്പിനു ആഹാരവും ദാഹത്തിനു ജലവും എന്ന പോലെ ജീവിതത്തിനും പവിത്രമായ ബന്ധങ്ങള്‍ നിലനിര്‍ത്തേണ്ടത് ആവശ്യമാണ്‌ എന്ന് ഉദ്ഖോഷിക്കുന്ന ഒരു ജനതയിലേക്കുള്ള പരിവര്‍ത്തനമാണ് നമുക്ക് വേണ്ടത്. അന്ധവിശ്വാസങ്ങളും അനാചാരങ്ങളും നമുക്ക് തുടച്ചു മാറ്റാന്‍ കഴിഞ്ഞെങ്കില്‍ തികച്ചും ബാലിശമായ മൃദുല കാമവികാരങ്ങള്‍ അവനു അനിയന്ത്രിതമാണ് എന്ന് പറയുന്നത് എന്ത് ന്യായത്തിന്റെ പേരിലാണ്?

മണ്മറഞ്ഞ സ്മൃതികള്‍ ഇ-മെയില്‍ ഫോര്‍വേര്‍ഡുകളിലും ഫേസ്ബുക്ക്‌ പോസ്റ്റ്‌കളിലുമായി നിലനിര്‍ത്തുന്ന ഇന്നത്തെ IT തലമുറയ്ക്കായി പങ്കുവയ്ക്കാന്‍ ഗൃഹാതുരത്വമുണര്‍ത്തുന്ന ഒത്തിരി ഓര്‍മ്മകള്‍ രരമ്യമ്യയുടെ 'കുഞ്ഞിപ്പെണ്ണ് ' എന്ന കഥ പകരും എന്നെനിക്കുറപ്പുണ്ട്. പ്രകൃതിയുടെ മനോഹാരിത ലളിതവും തരളിതവും എന്നാല്‍ ശക്തവുമായി  ഈ കഥയില്‍ ആവിഷ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു. കാലത്തിന്റെ വ്യതിയാനങ്ങളും, പ്രകൃതിയുടെ ഭാവവ്യത്യാസങ്ങളും പ്രതിപാദിച്ചിരിക്കുന്ന രീതി ആരെയും ആകര്‍ഷിക്കുന്നതാണ്. ഇലഞ്ഞിമരവും ഓടല്‍ച്ചെടികളുമൊക്കെ കഥാപാത്രങ്ങളോട് അത്രയധികം ഇഴുകിച്ചേര്‍ന്നിരിക്കുന്നു. ഇതിലെ ഓരോ കഥാപാത്രവും നമ്മളില്‍ തന്നെയുള്ളവരാണ്. കാറ്റ് എല്ലാ സംഭവങ്ങളും  ഗ്രാമത്തില്‍ എല്ലായിടത്തും എത്തിക്കുന്നതായി ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്ന രീതി അത്യന്തം കൌതുകകരവും ഭാവനാദീപ്തവുമാണ്. ഉത്തമ പ്രണയത്തിന്റെ ഉദാത്തഉദാഹരണങ്ങളായ ശാരദയുടെയും ശ്രീധരന്റെയും സ്നേഹബന്ധം അസൂയാവഹവും കരളലിയിക്കുന്നതുമാണ് . പ്രകൃതിയോട് ചേര്‍ന്ന് നില്‍ക്കുന്ന ബന്ധങ്ങളെ നെഞ്ചോടു ചേര്‍ക്കുന്ന ഒരു തലമുറയില്‍ നിന്ന് തുടങ്ങി "പണത്തിനു മീതെ പരുന്തും പറക്കില്ല"  എന്ന ആപ്ത വാക്യത്തോട് കിടപിടിക്കുന്ന സ്വഭാവവിശേഷമുള്ള ബന്ധങ്ങളെ ബന്ധനങ്ങളായി കാണുന്ന ഇന്നത്തെ തലമുറ വരെ കഥ ഒഴുകിയെത്തുന്നു. വ്യത്യസ്ത രീതിയിലുള്ള ഒരുപാട് ആചാരങ്ങള്‍ ഉള്ള പഴയ തലമുരയിലെക്കുള്ള ഒരെത്തിനോട്ടം കൂടിയാണ് 'കുഞ്ഞിപ്പെണ്ണ് '. ഓരോ കഥാപാത്രവും അതിന്റേതായ രീതിയില്‍ മികവ് പുലര്‍ത്തുന്നു. 'Mother's Day', 'Father's Day' ഇവയൊക്കെ ഫേസ്ബുക്ക്‌ പോസ്റ്റ്‌കളില്‍ ഇടാന്‍ തിരക്ക് കൂട്ടുന്ന യുവ തലമുറ കുടുംബ ബന്ധങ്ങളുടെ പവിത്രത എന്തുകൊണ്ടോ പരിരക്ഷിക്കുന്നില്ല. മകനെ വളര്‍ത്താന്‍ വേണ്ടി ഒത്തിരി ത്യാഗങ്ങള്‍ സഹിക്കുന്ന ഒരമ്മയുടെ കഥയാണിത്.മരണം ബന്ധുക്കള്‍ക്ക് വേദനയാനെങ്കില്‍ മിണ്ടാപ്രാണികള്‍ പോലും അത് തീരാദു:ഖമായി ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്നത് വളരെ ലളിതമായ ശൈലിയില്‍ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. സ്വന്തം ജീവിതം മകന് വേണ്ടി ഉഴിഞ്ഞു വെച്ച് പ്രതികൂല സാഹചര്യങ്ങളോട് ഏകയായി പൊരുതി ജന്മം കൊണ്ടല്ലെങ്കിലും കര്‍മം കൊണ്ടെങ്കിലും നല്ലോരമ്മയായി ജീവിച്ച 'കുഞ്ഞിപ്പെണ്ണ് ' എന്ന അമ്മ യുവ തലമുറയ്ക്ക്  മാതൃകയാക്കാന്‍ ഏറ്റവും അനുയോജ്യയായ അമ്മയാണ്.
 

Sunday, June 3, 2012

ജൂണ്‍ 15

അകാലത്തില്‍ നഷ്ടപ്പെട്ട എന്റെ അമ്മയ്ക്കായി സമര്‍പ്പിക്കുന്നു... ഞാന്‍  എഴുതുന്നത്  ഒരുപാട് ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്ന എന്റെ അമ്മയ്ക്ക് വേണ്ടി എഴുതിയ എന്റെ ആദ്യ കവിത...ഒരു പക്ഷെ സ്കൂളില്‍ എപ്പോഴോ കൈവിട്ട ഈ കഴിവിനെ ഓര്‍മിപ്പിക്കാന്‍ അമ്മയും നിമിത്തമായതാണോ എന്നറിയില്ല...ഏതു  ലോകത്തായാലും ഈ കവിത അമ്മയ്ക്ക് ഒരുപാട് ഇഷ്ടപ്പെടും എന്നആത്മവിശ്വാസത്തോടും പ്രാര്‍ത്ഥനയോടും  സമര്‍പ്പിക്കുന്നു...






നിറവെയിലും നനമഴയും അതിര് ചമച്ച-
സ്നേഹാതുരമായ ഇന്നലെകൾ...
കാതോര്ത്ത തൂമരന്ദമായ മൊഴിച്ചിന്തുകൾ ...

വാത്സല്യത്തിന്റെ വസന്തകാലം-
ഒരു ജൂണ്‍ പതിനഞ്ചിന്‍ വിടപറയുമ്പോൾ
ആകുലതകളുടെ കനൽ വിരിച്ച പാതകൾ
എന്നിലേക്ക്‌ വന്നണയുകയായിരുന്നു...

നൊമ്പരങ്ങളുടെ ശ്യാമരാവുകൾ-
നിഴൽക്കാടായെന്നെ മൂടിയപ്പോൾ..
കനൽപൊട്ടുകൾ ഹൃദയാഴങ്ങളിൽ
കാണാമുറിവുകളായി കുരുത്തു...

ഉലയുന്ന കൊലുസിൽ-
പടരുന്ന വേവിൽ-
അടരുന്ന മിഴിനീരിൽ-
തെളിയുന്ന ചെരാതും ശോകാർദ്രം

             * * * *
                     
മനസ്സ് നീറുന്ന സ്മൃതികൾ നീര്ചാലൊഴുക്കുന്ന-
 ഒരു ജൂണ്‍ പതിനഞ്ചു കൂടി......... 

ഓര്‍മ്മനിറവുകള്‍ക്ക്-
ഒരു ദശകത്തിലും പഴക്കം,
എങ്കിലും മായാതെ മറയാതെ നില്‍ക്കുന്നു-
തെളിനീരിന്‍ തെളിമപോലവ...

വിളക്കും ഓട്ടുപാത്രങ്ങളും-
ആണ്ടുബലിയ്ക്കായി ഒരുക്കുമ്പോഴും-
മടങ്ങാന്‍ മടിച്ചെന്‍-
ചിത്തം വര്‍ത്തമാനത്തിലേക്ക്‌...

വിറയാര്‍ന്ന കൈകളാല്‍-‍
അയയ്ക്കാന്‍ മറന്ന-
അമ്മയെഴുതിയ കത്ത്-
ഈ ദിനം പിന്നെയും വായിച്ചു,

മിഴിപ്പൂക്കള്‍ അഹമഹമിഹയാ-
ഉതിരാന്‍ വെമ്പല്‍ കൊള്ളുന്നു ആര്ദ്രമായ് ...

ആ കടലാസിന്‍ ഗന്ധവും വിരല്‍പ്പാടുകളും-
മുറിയാകെ നിറഞ്ഞു നിന്നു,
ജന്മാന്തരകിനാവുകള്‍ നിറച്ച ചഷകംപോല്‍...

ആശുപത്രിക്കിടക്കയില്‍ അമ്മയോടൊപ്പം കിടന്നപ്പോള്‍-
"എന്ന് നമുക്ക് വീട്ടില്‍ പോകാം" എന്ന ചോദ്യത്തിന്നു-
മുന്നില്‍ വാക്കുകള്‍ക്കു വരള്‍ച്ച വന്ന്-
പലവുരു വലഞ്ഞു ഞാന്‍...

ദര്‍ഭപ്പുല്ലിന്‍ മോതിരമണിഞ്ഞ്‌,
തൈരും എള്ളും ചേര്‍ത്ത്-
പിണ്ഡമായ് ബലിച്ചോറുരുട്ടുമ്പോള്‍-
കണ്ഠത്തില്‍ കുരുങ്ങി നിന്നു
അമ്മവാത്സല്യാതിരേകം പണ്ട് വാരിത്തന്ന
അന്നത്തിന്‍ സുഗന്ധ സ്പര്‍ശം...

അമ്മയുടെ പേരും നാളും മരിച്ച തീയതിയും ചൊല്ലി-
'പരേതാത്മാവിന് ശാന്തിയേകുന്നു'എന്നേറ്റു പറയുമ്പോള്‍-
ഒരു ജന്മത്തിലധികം വ്യഥയാല്‍ ചങ്കുപൊട്ടി,
ഗദ്ഗദകണ്ഠത്താല്‍ വാക്കുകള്‍ ഇടമുറിഞ്ഞു,

'ജൂണ്‍ 15-ഉം,ഒന്നാം തീയതിയും,
വെള്ളിയാഴ്ചയും കൂടി വന്ന ശുഭ ദിനേ...'
എന്നെത്ര ആവര്‍ത്തി നിനയാതെ ചൊല്ലിത്തീര്‍ത്തു.
അനന്തരം ഈറന്‍ കൈകള്‍കൊട്ടി-
ബലിക്കാക്കകളെ മാടിവിളിച്ചു,
അവയില്‍ അമ്മ തന്‍ സാദൃശ്യം ഞാന്‍ കണ്ടെത്തി...

ഭാഗവതപാരായണത്തില്‍ ഭവനം മുഖരിതമായപ്പോഴും-
ബന്ധുജനങ്ങള്‍ ആശ്വാസം ചൊരിഞ്ഞപ്പോഴും-
എന്നോ നഷ്ടപ്പെട്ട മനസ്സിന്‍ കടിഞ്ഞാന്‍-
പിന്നെയും തിരഞ്ഞോ ഞാന്‍?

വേദനസംഹാരികള്‍ക്കിടവേള കൊടുക്കുമ്പോള്‍-
 വേദന സഹിക്കാനാവാതെയാ-
മാതൃ ഹൃദയം മൌനമായി തേങ്ങിയോ?
ആ സങ്കടത്തിന്‍ അലകടലിനു കുളിര്‍മ്മയേകാന്‍-
തന്‍ മണിമുത്തങ്ങള്‍ക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല-
എന്നത് സത്യമോ മിഥ്യയോ?

'"എന്നെ ഒന്ന് കൊല്ല് മോളേ,പറയുന്ന കേട്ടാല്‍ മതി..."
വേദനയേറുമ്പോള്‍ ചൊരിയുന്ന ഈ അപേക്ഷാവാക്കുകള്‍-
ജന്മജന്മാന്തരങ്ങളില്‍ മനസ്സില്‍-
മാറ്റൊലിക്കൊള്ളുമെന്നോര്‍ത്തുപോയി ഞാന്‍‍ .

മുടി ചീകിയൊതുക്കി വദനത്തില്‍
പൌഡര്‍ ഇട്ട്, നെറ്റിയില്‍ ഭസ്മക്കുറിയിട്ടപ്പോഴുള്ള-
ആ നിറകണ്‍ചിരി അടുത്തണയാന്‍ വെമ്പുന്ന-
മൃതിയെ തോല്പ്പിക്കുമെന്നെന്തോ കൊതിച്ചുപോയി!!!

പിറ്റേന്ന് ഉറക്കമുണരാത്ത നിദ്രയിലും-
ആ നിറകണ്‍ചിരി വാടാതെ നിന്നു,
മൃത്യുവിന്‍ നനുത്ത നൊമ്പരത്തെ തോല്പ്പിച്ചെന്ന പോല്‍ .

മെല്ലെ ജീവസറ്റ ആ മേനിയില്‍ നിന്ന് ഞാന്‍-
വസ്ത്രം മാറ്റുമ്പോഴും ഹൃത്തടം പൊട്ടുമാറുള്ള-
"അമ്മേ" എന്ന നിലവിളി
ആശുപത്രി വരാന്തയില്‍ തട്ടി പ്രതിധ്വനിച്ചുവോ?

മൃദുല കപോലങ്ങള്‍ മെല്ലെ തഴുകുമ്പോഴും
അമ്മ തന്‍ കണ്ണീര്‍ക്കണങ്ങള്‍ തുടയ്ക്കുമ്പോഴും
ആ മാറോട് ചേര്‍ന്ന് നാമംചൊല്ലി കിടക്കുമ്പോഴും
സുകൃതാനുഭൂതിയാല്‍ ഈ പാഴ്ജന്മം-
മാത്രം ബാക്കിയാകുമെന്ന്  എന്തേ ഞാൻ നിനച്ചില്ല???

ആംബുലന്‍സില്‍ നിശ്ചേഷ്ടമായ അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു-
പൊട്ടിക്കരയുമ്പോഴും നിറവേറ്റാന്‍ കഴിയാത്ത ആ-
വാക്കുകള്‍ തന്‍ തീക്ഷ്ണതയില്‍-
മനം കുറ്റബോധത്താല്‍ വെന്തുരുകി,

പിന്നീട് നിദ്ര കയ്യൊഴിഞ്ഞ എത്രയോ രാവുകള്‍ ,
ആ കണ്ണുകള്‍ ഒരു വേള തുറക്കാന്‍‍-
എന്റെ ജന്മം പകരം വെക്കാനും പ്രാര്‍ഥിച്ചു,

അണയ്ക്കാനും അനുഗ്രഹിക്കാനും പഠിപ്പിച്ച ആ-
കൈകള്‍ തന്‍ തലോടല്‍ അപ്പോള്‍ ഞാന്‍ കൊതിച്ചു.

ആ കത്തിന്‍ ബാക്കിയെഴുതാന്‍-
ഇനിയേത് ജന്മം എന്നമ്മയെത്തും?
എഴുതാന്‍ വെമ്പിയ അമ്മമനസ്സിലെ ഒത്തിരി
വിഷാദചിന്തകള്‍ നെയ്തെടുത്തു ഞാൻ.

നൊമ്പരപ്പൂക്കള്‍ നിറച്ച ആ പൂവാടിയില്‍
എന്റെ ഒരായിരം കണ്ണീര്‍പ്പൂക്കള്‍കൂടി...

Saturday, June 2, 2012

If I were a bird


If I were a bird, I will fly and fly and fly
More high and up in the sky with pride
Devoid of dreams about future
Absence of memories about past.
Unable to stand the present to nurture its crooked fate
Enjoying freedom at its peak
Nobody to restrict me with chains
Least bothered of natural calamities
Flying farther and faster till-
wings fail to move  forward.